کم کم تفاوت میان نگه داشتن یک دستو زنجیر کردن یک روح را یاد خواهی گرفتاین که رفاقت ، اطمینان خاطر نیستیاد می گیری که عهد و پیمان معنا نمی دهدشکست هایت را خواهی پذیرفتسرت را بالا خواهی گرفت با چشم های

از خواب خسته ام به چیزی بیشتر از خواب نیاز دارم

چیزی شبیه بی هوشی، برای زمان طولانی

شاید هم از بیداری خسته ام

از این که بخوابم و تهش بیداری باشد

کاش می شد سه سال یا شش سال یا نُه سال خوابید

و بعد بیدار شد

نشد هم نشد

عباس معروفی

نیاز دارم مدتی نباشم ؛سفر کنم به جایی که هیچ کسی را نشناسم ،به جایی که هیچ کسی مرا نشناسد ...دور باشم و رهاسبُک باشم و آزاد ...آدم هایی را ببینم ، که هیچ تصور بدی از آنها ندارم ،مسیرهایی را بروم ، که

آقاي قاضي

زندگي هيچ وقت اندازه ي تن ما نشد

حتي وقتي خودمون بريديم و دوختيم

آل پاچينو

دوش مي آمد و رخساره برافروخته بود

تا كجا باز دلِ غمزده اي سوخته بود

رسم عاشق كشي و شيوه شهرآشوبي

جامه اي بود كه بر قامت او دوخته بود

یک روز می فهمی که سرانجام ، این تویی که برای خودت می مانی و آدم ها ، هرچقدر هم عزیز و هرچقدر هم نزدیک ؛ دنبالِ زندگی و آرزوهای خودشان می روند . روزی به خودت می آیی ، روزی که تارهای سفید موهایت در نبرد

در هر مرحله اي از زندگي كمابيش دو راهي هست. انتخاب يكي از آنها هميشه سخت و دشواره. ممكنه با هر انتخابي مسير ما كوتاه تر و يا طولاني تر بشه. ولي امان از انتخاب بين دو راهي مغز و دل . آدمو مي كشه.

ساناماري دارا كوفتي

آدم ها آرام آرام پیر نمی شوند

آدم ها در یک لحظه

با یک تلفن

با یک جمله

با یک نگاه

با یک اتفاق

با یک نیامدن.

با یک دیر رسیدن

با یک بايد بروم

و با يك تمام كنيم

پير مي شوند

آدم را لحظه ها پیر نمی کنند

آدم را آدم ها پیر می کنند.

دلاوگا دريسو مورن كاستا

یک وقتهايی بايد موسیقیای را که دوست داری

با صداي بلند در خانه پخش كني

چای دم کنی آنوقت دو تا چای بریزی

و بگذاری روی میز و در غيابِ دیگری حرف بزنی

هی حرف بزنی با کسی که

آن سوی میز ننشسته است.

آنتونین دوورژاک

میان جنگلِ ستارهها پی تو گشتهام

ستارهای نگفت کزین سرای بیکسی،

کسی صدات میکند؟!

هنوز دیر نیست

هنوز صبر من به قامتِ بلندِ آرزوست

عزیز همزبان، تو در کدام کهکشان نشستهای؟

هوشنگ ابتهاج - هفتم آبان 98 - كُلن آلمان